17.10.2018    16:00

Παυλόπουλος σε Στάινμαϊερ: Δικαστικώς επιδιώξιμες οι γερμανικές αποζημιώσεις

Νομικώς ενεργές και δικαστικώς επιδιώξιμες χαρακτήρισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος τις απαιτήσεις της Ελλάδας, που αφορούν το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές αποζημιώσεις, κατά την προσφώνησή του στο επίσημο δείπνο που παρέθεσε προς τιμήν του Προέδρου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ, στο Προεδρικό Μέγαρο.

Ο κ. Παυλόπουλος διευκρίνισε ότι τις απαιτήσεις αυτές δεν τις διεκδικούμε μονομερώς και αυθαιρέτως, αλλά αντιθέτως, τις εντάσσουμε στο πλαίσιο του κοινού μας διεθνούς και ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού και πρόσθεσε ότι με βάση τους κανόνες αυτού του πολιτισμού και, οπωσδήποτε, σε αρμόδιο δικαιοδοτικό φόρουμ καθένας θα υποστηρίξει τις θέσεις του.

Καλωσορίζοντας τον κ. Στάινμαϊερ και τη σύζυγό του Έλκε, για δεύτερη φορά μέσα σε ενάμιση χρόνο, ο κ. Παυλόπουλος έκανε λόγο για έναν πραγματικό φίλο της Ελλάδας, καθώς και μια κορυφαία προσωπικότητα η οποία, με βάση τη μακρόχρονη λαμπρή πολιτική σταδιοδρομία και το ευρωπαϊκό όραμα που την διακρίνει, έχει υπερβεί, κατά πολύ, τα όρια της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και έχει κατακτήσει την ευρωπαϊκή και την διεθνή αναγνώριση και καταξίωση.

Απευθυνόμενος στον Γερμανό ομόλογό του, σημείωσε ότι την αγάπη του για την Ελλάδα την απέδειξε εμπράκτως, ιδίως κατά την τόσο επώδυνη για τον ελληνικό λαό περίοδο των μνημονιακών προγραμμάτων. Όπως σημείωσε ο κ. Παυλόπουλος, σήμερα η Ελλάδα κάνει ένα νέο ξεκίνημα μετά τη λήξη της μνημονιακής περιόδου, και αναφέρθηκε στην αποτελεσματική συμβολή του κ. Στάινμαϊερ σε κρίσιμες φάσεις των δύσκολων διαπραγματεύσεων της εποχής εκείνης.

Συμβολή, η οποία- όπως είπε- πήγαζε αφενός από την εγνωσμένη ευαισθησία του έναντι του ελληνικού λαού, που, όπως όλοι πλέον αναγνωρίζουν, κατέβαλε μεγάλο κόστος για λάθη των μνημονιακών προγραμμάτων, τα οποία δεν θα μπορούσαν, κατ’ ουδένα τρόπο, να του καταλογισθούν. Και, αφετέρου από τη βαθιά πίστη του ως προς τη σημασία της παρουσίας της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή οικογένεια και στον σκληρό πυρήνα της, την Ευρωζώνη.

«Εμείς, οι Έλληνες, δεν ξεχνάμε ότι υπήρξατε υπέρμαχος της άποψης ότι, όπως η Ελλάδα δεν διανοείται το μέλλον της εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος, εξίσου και η σημερινή Ευρώπη θα ήταν αδιανόητη δίχως την Ελλάδα στους κόλπους της. Και τούτο όχι μόνο λόγω της εμβληματικής της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλά και λόγω των σύγχρονων δυνατοτήτων της να συμβάλλει ουσιωδώς, στο μέτρο που της αναλογεί, προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης και ολοκλήρωσης» υπογράμμισε ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Παράλληλα, επεσήμανε ότι ο κ. Στάινμαϊερ έχει ήδη διακριθεί και πάντα διακρίνεται, πρωτίστως για το ευρωπαϊκό του όραμα και πρόσθεσε ότι μοιράζονται το ίδιο όραμα μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία οφείλει να οδηγηθεί στην ενοποίησή της και επέκεινα, στην ολοκλήρωσή της όχι μόνο για τους λαούς της αλλά και για όλη την ανθρωπότητα. Επισήμανε, επίσης, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδίως στους σημερινούς ταραγμένους καιρούς, μπορεί και έχει χρέος να διαδραματίσει τον δικό της πλανητικό ρόλο, ο οποίος συμπυκνώνεται, σύμφωνα με την ιστορία της και τον πολιτισμό της, κυρίως στην υπεράσπιση των αρχών και αξιών του ανθρωπισμού, της ειρήνης, της δημοκρατίας, των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου και της δικαιοσύνης, κατ’ εξοχήν δε της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ειδική αναφορά έκανε στην αρχή της αλληλεγγύης υπογραμμίζοντας ότι αποτελεί θεμελιώδη κανόνα, πάνω στη βάση του οποίου στηρίζεται όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, σύμφωνα με την ιστορία του και τον πολιτισμό του και στάθηκε στην επίλυση του υπαρξιακού για την ΕΕ ζητήματος του προσφυγικού και μεταναστευτικού. Απευθυνόμενος προς τους εταίρους μας, που δεν τηρούν τις υποχρεώσεις τους, επισήμανε ότι παραβιάζουν ευθέως τόσο την ευρωπαϊκή έννομη τάξη όσο και τον αξιακό κώδικα του κοινού μας πολιτισμού.

Τέλος, κάλεσε όλους να αναλογιστούν τις άκρως αρνητικές επιπτώσεις, σε βάρος του κοινωνικού κράτους δικαίου σε πολλά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από εσφαλμένες οικονομικές πολιτικές μιας ανώφελης αλλά και αδιέξοδης αυστηρής λιτότητας.