“Παραιτήθηκα από την καλοπληρωμένη δικηγορική μου καριέρα και μετακόμισα στο αυτοκίνητό μου. Ήταν η καλύτερη απόφαση που πήρα ποτέ.”
Αυτό ισχυρίζεται 33χρονη δικηγόρος που αποφάσισε να αλλάξει εντελώς τον τρόπο ζωής της και να ακολουθήσει εμπειρίες που τη συναρπάζουν. Να πως περιγράφει την εμπειρία της.
“Σε ένα ταξίδι στην Ουάσινγκτον, αποφάσισα να εγκαταλείψω την καριέρα μου ως δικηγόρος και να ταξιδέψω full time. Μετακόμισα στο αυτοκίνητό μου και ταξίδεψα σε όλη τη χώρα.
Κάποιος μου είπε κάποτε ότι κάθε ζωή συνοψίζεται σε πέντε σημαντικές αποφάσεις -πέντε στιγμές όπου η κατεύθυνση που πατάμε υπαγορεύει το μονοπάτι που θα ακολουθήσουμε μέχρι την επόμενη καμπή.
Αν είναι αλήθεια, πήρα μια από αυτές τις αποφάσεις το 2015 στα δυτικά της πολιτείας της Ουάσινγκτον. Ήμουν 33 ετών και μόλις είχα κατακτήσει το όρος Rainier, την πρώτη παγωμένη κορυφή που είχα ανέβει ποτέ και το πιο περιπετειώδες πράγμα που είχα κάνει ποτέ.
Σχεδόν επτά χρόνια μετά την αρχή της καριέρας μου, μόλις είχα εξοφλήσει το χρέος μου από τη νομική σχολή, ήμουν σε καλό δρόμο επαγγελματικά και ήμουν βαθιά δυστυχισμένη. Δεν ήταν ότι δεν μου άρεσε η δουλειά. αλλά κατάλαβα ότι δεν έδινε νόημα στη ζωή μου. Ήταν μια δουλειά – μια καλή δουλειά, αλλά μια δουλειά. Και την είχα κάνει όλη μου τη ζωή. Την είχα βάλει σε προτεραιότητα έναντι όλων των άλλων, συμπεριλαμβανομένης της υγείας μου και, πιο πρόσφατα, της γέννησης του πρώτου παιδιού της αδελφής μου. Μια στιγμή που δεν θα μπορούσα ποτέ να ξαναζήσω.
Αποφάσισα να παραιτηθώ από τη δουλειά μου, να μετακομίσω σε ένα αυτοκίνητο και να ζήσω στο δρόμο, εξερευνώντας τα άγρια μέρη της Αμερικής.
![](https://www.energodromio.gr/wp-content/uploads/2024/06/taxidia.jpeg)
Η προετοιμασία για τη νέα μου ζωή πήρε αρκετό χρόνο
Κατά τη διάρκεια των επόμενων οκτώ μηνών, προετοιμάστηκα αθόρυβα. Σε ένα κουτί συγκέντρωσα μέρη που ήθελα να επισκεφτώ. Σε ένα λογιστικό φύλλο, έκανα προϋπολογισμό για το τι θα χρειαζόμουν για έναν χρόνο στο δρόμο, ακολουθούμενο από έναν ακόμη χρόνο που ελπίζω ότι θα ήταν μια νέα αρχή.
Πέρα από τα πρακτικά βήματα προετοιμασίας, δούλεψα επίσης για να νιώσω άνετα με την αβεβαιότητα. Από το λύκειο, είχα ακολουθήσει μια γραμμική πορεία – κολέγιο, νομική σχολή, δικηγορικό γραφείο – και για πολύ καιρό όριζα την επιτυχία μέσω εξωτερικών δεικτών όπως ο μισθός και το κύρος. Αυτή η ακαμψία καταπνίγει άλλα κομμάτια του εαυτού μου. Τι θα συνέβαινε αν έδινα χώρο σε αυτά τα κομμάτια να αναπτυχθούν;
Το να αφήσω να φύγουν οι από καιρό παγιωμένες αντιλήψεις, που ενισχύονται από μια κουλτούρα που αποδίδει στον υλικό πλούτο μεγαλύτερη αξία από όλα τα άλλα, με τρόμαξε.
Ένας φίλος μοιράστηκε αυτή τη συμβουλή: Πήγαινε σε αυτό που σε συναρπάζει και θα είσαι εντάξει. Αυτό έγινε το σύνθημά μου. Παραιτήθηκα από τη δουλειά μου και βγήκα στο δρόμο.
Μέχρι τον Απρίλιο του 2016, είχα μετακομίσει από ένα διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου σε ένα μεταχειρισμένο στέισον βάγκον και έστηνα μια σκηνή κατά μήκος του ποταμού Κολοράντο στη Γιούτα. Ήταν η πρώτη νύχτα που κατασκήνωνα μόνη μου, και με δυσκολία κοιμήθηκα. Σε ένα τόξο πάνω από το κεφάλι μου υπήρχαν εργαλεία «άμυνας»: ένας φακός, κλειδιά με κουμπί πανικού και ένας άλλος φακός.
Πολύ έξω από τη ζώνη άνεσής μου, δεν είχα ιδέα τι έκανα, αλλά συνέχισα, να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου.
![](https://www.energodromio.gr/wp-content/uploads/2024/08/kariera.jpeg)
Αποδείχθηκε ότι ήταν η καλύτερη απόφαση για μένα.
Μέρα με τη μέρα, το κατάλαβα. Σύντομα, γνώρισα και άλλους που ζούσαν στα αυτοκίνητά τους. Σύντομα, σταμάτησα να βάζω τόξα στο κεφάλι μου με αμυντικά εργαλεία. Σύντομα, κοιμόμουν καλύτερα στο χώμα παρά οπουδήποτε αλλού.
Τους επόμενους μήνες, άνοιξα τον εαυτό μου με νέους τρόπους. Έκανα φίλους στο δρόμο, έκανα backpacking ή αναρρίχηση με αυτούς τους φίλους και έτρεξα για χιλιόμετρα στην άγρια φύση χωρίς ρολόι ή άλλο στόχο εκτός από την εξερεύνηση.
Έκανα πολλά λάθη. Μετά από μια καταιγίδα που με παρέσυρε σε μια διαδρομή, πέρασα τη νύχτα στο αυτοκίνητο ενός αγνώστου. Μέσα από αυτά τα λάθη, έμαθα να εμπιστεύομαι την αβεβαιότητα.
Μετά από μια ζωή γεμάτη κουτάκια, άρχισα να βρίσκω ένα διαφορετικό είδος επιτυχίας κυνηγώντας το καινούργιο και πηγαίνοντας σε αυτό που με συναρπάζει. Οκτώ χρόνια αργότερα, δεν ζω πλέον στο αυτοκίνητό μου, δεν επέστρεψα στη νομική και εξακολουθώ να κυνηγάω αυτό που με συναρπάζει – και εξακολουθώ να χτίζω μια ζωή γεμάτη σκοπό.
Το δώρο της ζωής στο δρόμο δεν ήταν οι απαντήσεις που μου έδωσε, αλλά το πώς με δίδαξε να νιώθω άνετα με τις ερωτήσεις.”